معماری وهنر

معماری یک هنر اجتماعی ست. معماران گاه بناهایی را با ایده های شخصی طراحی می کنند و حتی می سازند، ولی بیشتر ساختمان ها با توجه به نیازهای اجتماعی طراحی می شوند. معمولا از معماران انتظار می رود که یک ساختمان مشخص را در یک مکان مشخص طراحی کنند. در روند ساخت یک ساختمان افراد زیادی درگیر می شوند؛ به مقدار زیادی سرمایه و منابع و به تخصص های دیگری به جز معمار نیاز است. هم چنین قوانین و آیین نامه های ساختمانی تصمیم گیری های معمار را محدود می کنند.

در طراحی یک ساختمان معمار تصمیم گیرندهٔ نهایی ست؛ ولی خواست جامعه، قوانین و درخواست های کارفرما بر تصمیم های او اثر می گذارند. اتفاقی مشابه نیز در مورد ظاهر و نمای ساختمان ها می افتد. حتی امروزه که از تجربه های جدید و ناآشنای ظاهری استقبال می شود، در بسیاری از شهرها به ویژه شهرهای تاریخی مقرراتی وجود دارد تا ساختمان های جدید در قالب شهری جا بیافتند و از یک زبان مشترک ظاهری پیروی کنند.

گرچه محدودیت هایی که توسط عوامل بیرونی بر تصمیم گیری معمار اثر می گذارد در میان بیشتر معماران یک واقعیت پذیرفته شده است، ولی در تاریخ معمارهای مهم و معروفی نیز وجود داشته اند که بر روی کاغذ و بدون توجه به نیازهای جامعه یا حتی قوانین فیزیک کار کرده اند؛ مانند جیوانی باتیستا پیرانسی و آنتونیو سنت-الیا

. این نوع معماران گاه به تمسخر معمار کاغذی نامیده می شوند.^[